سه‌شنبه ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۸

تصویری رو که می بینید, مربوط به تابلوی احداث پل رو گذر (پل هوایی)جانبازان رشت است که از بدوآغاز و شروع احداث آن و زمان زدن کلنگش به زمین تا به امروز حدودآ سه سال گذشته و الارغم اینکه زمان بهره برداری این پل از زمان شروع احداثش طبق وعده های مسئولین شهرداری و پیمانکاران بعد از یک سال (این مدت زمان را در گوشه پائین سمت راست عکس تابلوی احداث این پل هم می توانید ببینید که تاریخ آغاز عملیات اجرایی تیر ماه 1385 و زمان بهره برداری آن تیر ماه 1386می باشد) عنوان شده بود ولی با گذشت سه سال از شروع احداث این پل, مردم رشت هنوز موفق به استفاده از این پل که قرار بود از بار ترافیکی رشت بعنوان اولین رو گذر کمک کند و مقداری از مشکلات ترافیکی رشت را حل کند , نشده اند.
طبق گزارش ها مسئولین مربوطه که دست اندر کار این طرح هستند , از جواب دادن به کنجکاوی ها ی خبر نگاران و همچنین مردم طفره می روند و با وعده های بی اساس و رفع مسئولیت از خود سعی بر لا پوشانی و فرار از این کم کاری و بی نظمی خود در امور ساخت و ساز شهری را دارند.
البته بر ما پوشیده نیست که این امر هم مثل خیلی از مسائل و مشکلات چون قرار است برای رفع مشکلات و رفاه مردم ما باشد بنابراین کسی از مسئولین جوابگو نخواهد بود و این موضوع چندان هم برای این حضرات حائز اهمیت نمی باشد و هزینه هایی که قرار بود در این طرح خرج شود توسط دزدان سرگردنه به طرق دیگر چپاول شده.
جالب است که بدانید در جایی که زندگی می کنم , بخاطر بر گزاری المپیک زمستانی 2010 در همین مدت زمان یعنی سه سال قرار شده که مسیر دو شهر (vancouver to wistler) که حدودآ یک ساعت ونیم با هم فاصله دارند و مسیر کوه و جنگل دشواری را هم دارد , به لحاظ عرضی بزرگتر کنند و مسیر بین این دو شهر را برای رفت و آمد شاید میلیونها آدم و تردد خودروها تا قبل از بر گزاری المپیک آماده کنند , در نظر داشته باشید که این کجا و اون کجا!؟ دو طرح با این همه تفاوت اما در یک مدت زمان مشابه البته اگر پل روگذر جانبازان تمام شود!؟
امید وارم که بعد از اتمام این پروزه , که معلوم نیست کی به بهره برداری خواهد رسید!؟ نتیجه کار لااقل مثل پل رو گذر اتوبان رشت به قزوین نشود تا باعث خنده و جوک شود.

دلتنگ دریا (شعر-درد دیل)


دریا امروز ناشتی صبر و قرار
پیله موج راه تاوادا بو خو میان
آسمان آبی دریا جور
ماتم بدیل بیگیفته بو جان برار

سیا ابران , دس دس کودیدی
تا ایتا گورخانه واران بزنید
نسیمی کی جه دریا آموئی
بوی طوفان خو مرا باورده بو جان برار

دریا کی زبان ناره گب بزنه
خو نیگاه مرا هیزارتا گب زه ای
در یا دیلم تی دیل ومی دیل مانستنی
جه غم و غوصه پورا بوسته ی جان برار

امی دریا نواسی کی تنها بمانه
آخه اون امی گیلان غروره
اگه دینی می چوم هچین نمور و خیسه
جه مظلومیت گیلان و ان پیله دریای جان برار

از دامون گیلک پور