
مشت علی خسته جه کار روزانه
جه بجار بیرون بامو , نهار واستی بوبسته روانه
بقچه یا کی ایتا ساده نان و پنیر بو
گوجه خیار و باقلا مازندرانی و تازه سیر بو
خو کش بزه و راه دکفت!
جه خستگی ایتا پیله درخت سایه جیر بکفت
بقچه یا بازا کوده شروع بوکود به خوردن
زیر لبی خودشا ناله و نفرین کودن
کی با ا سن و سال , تا کی واسی من بدوم ؟
ها روزانه کی زمین گیر ببم و بکفم
مشت علی نهارا بوخورده و انی چومان سنگین بوبو
زواله خاب وقت , ایتا پیچه شل بو بو
چوما خوشینا دوست و بوشو جه ا دونیا
پر بیگیفته میان هیزارتا رویا
خاب بیده کی واگردسته سالان خوش خوشی
جه دیهات , مردوم د نوکونیدی شهر طرف لشکر کشی
بیده کی مردوم واگردستاندرید کرور کرور جه شهر
جه فارسی گب زئن و ماشین و لباس شیک و پیک , د نیئه هیچ خبر
واگردسته بامو دیهات , هر کسی کی بو در بدر و آواره
کشاورزیا بیگیفتیدی جه سر , همگی دوباره
مشت علی بجار , ایمسال محصول بدا چند برابر
عطر تازه برنج , بپیچست همه جا سرتا سر
غضنفر و مشت رجب و قوربالی
آموندرید جه باغ و بجار با خوشحالی
وابرسه جه اوشان , بی معطلی!
خنده کونید؟ مگر شومان بدهکار نیئید به عطار و بقالی؟
بوگفتیدی اونا با خنده و خوشروئی
مشت علی , مگه از ایتا دونیای دیگر باموئی!؟
آ حرفان چیه !؟ عطار و بقال بدهکار کیه ؟
امی زندگی , کویا اونی کی تو فیکر کونی شبیه ؟
خاب اگر بیدئی خیر ببه!
زندگی د مگه جه ان وا بختر ببه ؟
نه گیرانی و نه کمبود و نه مشکل داریم
سر موقع هم امی بجار و باغا کاریم
***********
مشت علی خاب خوش میانی پر زئه ای
هر جا کی شوئی چیزای خب خب دئه ای
بوخوفت و غافل بو بو مشت علی جه کار و زندگی
تا کی بیجیر بوشو خورشید جه شرمندگی
شب دکفته و اهل و ایال همگی دیل واپس
سینه میانی تنگا گیفته بو اوشان نفس
واورس واورس مرا بوکودید مشت علیا پیدا
زیر ایتا درخت میان خاب و رویا
زنای انی شین , دوخاده انا جه خاب
مشت علی لانتی مانستن ,خودشا بدا پیچ و تاب
بوگفته کی چیه ؟ کیه ؟ چرا کونید انقدر سر و صدا !؟
خو چومانا دست فوسه و دور و برا خب بوکود نیگا
زیر لب بوگفته کی , دانستیم اشان همه خاب و خیاله
او زندگی رنگا دوباره دئن محاله
مرغ گوشت کی سگ دندان جیر مزه بوکود
بگازا گیفته همه یا , پیله و کوچیک ره رحم نوکود
---------------------------------------
جه : دامون گیلک پور



باران بر سرزمین من نمی بارد
آسمان آن تیره و تار است 
در دشتهایش دیگر لاله نمی روید
در سرزمین من , دیگر درخت سرو قامت نمی بینی
خرمن گندمزارانش , دیگر طلایی نیست
گلها در آن پژ مرده اند
صدای پرنده ها در گلو بغض کرده است
در آنجا خنده بر لبان مردمش خشکیده است
در آنجا انسانیت را زیر پا له می کنند
عاشقی در آن جرمی بس بزرگ است
مادران سرزمین من سیاه پوشند همه
در سرزمین من , پروانه ها بگرد شمع خاموشند همه
