هیجرت(شعر درد دیل)

هیجرت

او زمان کی آسمان پور جه غبار بو
همه جا مره دلگیر و تاریک و تار بو

منم پرا گیفتم و هیجرت بو کودم
به ایجبار, ترک دوست و آشنا و دیار بو کودم

گر چی , دیل کندن جه اویا مره آسان نوبو
می چمدان میانی , اون همه خاطره ره جا نو بو

چاره اما چی بو؟
اویا د جای نفس کشئن نو بو

شبی نو بو کی , کابوسی نامو بی تی سوراغ
خانه ای ننابو کی , نوبوستبی خاموش انی چراغ

ایتا موشت زحمت کشئید و چاکودید
ایتا جرگه جه همه جا بی خبر اونا خوردید

جه ان همه گرفتاری و موشکلات کی بیدئم
راه چاره ای بجرء هیجرت و پرا گیفتنا نیدئم

به امید انکی ایتا روز واگردم دوباره
روزی کی , جه آسمان همه ره زندگی و شادی بباره

جه دامون گیلاک پور

تی چومان(درد دیل)

می دیل خواستی , نفرین بو کونم

اونیا کی ترا از من جودا بوکود

جه اون همه خنده و شادی

می دستا, جه تی عشق کوتا بوکود

اما چی فایده , می آه و نفرین مرا

مگر واگرده عشقی کی بو شو جه دست ؟

مرا یاد نیشه تی چومان

چی خوش رنگ و نگار بو تی چومان

بیاد کی آورم او روزانا

بد و بی را گم زمین و زمانا

چی بوستی اگه ترا جه دست ندا بیم

تا کی به ایجبار دیل به دیگری فاندابیم

تو خیال کونی کی مره

آسان بو گوذشت تمام ا سالان؟

تو خیال کونی کی بدون تو

آرام و قرار داشتیم روزان و شبان؟

جه آسمان و زمین مره

روز و شب غم ببارست

بعد تو می دیل میانی

هیچ جایی عشق ره نمانست

می دیل خواستی, نفرین بو کونم

اونی کی ترا از من جودا بوکود

جه اون همه خنده و شادی

می دستا, جه تی عشق کوتا بو کود

اما چی فایده , می آه و نفرین مرا

مگر واگرده عشقی کی بوشو جه دست ؟

(از دامون گیلک پور)

دلتنگ دریا (شعر-درد دیل)

دریا امروز ناشتی صبر و قرار

پیله موج راه تاوادا بو خو میان

آسمان آبی دریا جور

ماتم بدیل بیگیفته بو جان برار

سیا ابران , دس دس کودیدی

تا ایتا گورخانه واران بزنید

نسیمی کی جه دریا آموئی

بوی طوفان خو مرا باورده بو جان برار

دریا کی زبان ناره گب بزنه

خو نیگاه مرا هیزارتا گب زه ای

در یا دیلم تی دیل ومی دیل مانستنی

جه غم و غوصه پورا بوسته ی جان برار

امی دریا نواسی کی تنها بمانه

آخه اون امی گیلان غروره

اگه دینی می چوم هچین نمور و خیسه

جه مظلومیت گیلان و ان پیله دریای جان برار

جه : دامون گیلک پور

زندگی آنطور که باید نیست

می بینی , آسمان شهر ما دیگر آبی نیست
مثل همیشه , پر ستاره و مهتابی نیست

بر لبان مردم کوچه و بازارش, دیگر خنده نیست
در جوبهای شهر ما , دیگر آب جاری نیست

چهره شهر را ببین که چه بی رنگ است
دیوارهای شهر ما , پر ز نقاشیهای فقر است

روزهایش گر چه آفتابی و روشن است
در دل کوچه هایش , زندگی اما رنگ دیگر است

کفتران آسمانش همه بی بال و پر
بر ریشهء نهال نو رسیده اش می زنند تبر

در میان آن کوچه بن بست آهسته کن گذر
کودک فقردر کوچه تنهایی , خجالت می کشد از رهگذر

زندگی آنطور که می بایست نیست
قامت در ختان سپیدار, دیگر راست نیست

صدای بیرون آمده از سینه دیگر فریاد نیست
سایهء شوم تباهی , کرده شهرما را نابود و نیست

از دامون گیلک پور

بی وفا روزگار(فرامرز دوعائی ره)

ا شعرا تقدیم کونم به فرامرز دوعائی  خوانند ه و شاعر و آهنگساز  و هنرمندی کی سالیان دراز امره بخوانده و امان امی شادیان و غمان مئن اونی ترانه یان قشنگ مرا خاطرات زیادی امره بیادگار داریم.

جه ان کی ا عزیز گوذر زمان مئن بدلایلی خاص د امره نخوانده خیلی جای تآسف داره و امید ورام کی ا هنرمند عزیز و خواننده گیلکی شعران , ایوارده خو صدای دلنشین مرا  امره ترانه های عاشقانهء گیلکی بخانه .

--------------------------------------------------------------------------

متن بالا به فارسی:

این سروده را تقدیم می کنم به فرامرز دعائی , خواننده و هنرمندی که سالها برای ما خواند وما در شادی ها و غم هایمان با ترانه های زیبایش خاطرات زیادی را ساختیم .

از اینکه این عزیز, در گذر زمان بدلایلی خاص دیگر نخواند خیلی جای تآسف است و امید که این هنرمند و خواننده خوب گیلک دوباره با صدای خوش و نوای عاشقانه برایمان بخواند.


*جه تی صدا خاطراتی خوش دارم
سر پا مستم و عقل و هوش نارم

نانم چرا؟, دست زمانه تی مرا اتو بوکود
ای موشته خاک اوساد امی چوم دوکود

بی وفا روزگار, تی کمرا خم بوکود
ترا ساکت و امی دیلا خون بوکود

آرزو داشتیم تره گیلکی شعر بگم
نا قابل بوکونم و ترا هدیه فادم

چی تی سر بامو , چی بوبوسته , فراموشا کون
ایوارده امره , شعر و ترانهء گیلکی چاکون

واسی کی ایوارده امره گیلکی بخانی
بختر جه هرکسی گیلک درد دیلا  تو دانی

 امره جه امید و عشق و عاشقی  بخوان
تا کی واشکوفه ایوارده  امی دیلان

مست و غزل خوان , بو کون  بولبولانا
سرسبزا کون ایوارده , گیلان جنگلانا

 مرغ عشق منسئن , ایوارده پر و بال بیگیر
بهار آموندره , تو هم خواندن  ایوارده  جه سر بیگیر

 --------------------------------

جه: دامون گیلک پور